Als ik mij afvraag hoe mijn werk tot stand komt, dan denk ik dat het antwoord moet luiden: mijn beste werk ontstaat op de klanken van muziek. Chopin, Men'delssohn, Grieg, Mascagni bijvoorbeeld. En vooral de weemoed in hun muziek is voor mij een grote inspiratiebron. De weemoed naar het onbereikbare. De hunkering naar beloften, die het leven niet wilde oplossen. Een soort Atlantis waar alleen de geest toegang heeft. Of misschien is het wel een soort uitcarnering.

De beelden komen dus niet uit organisch leven voort, maar uit sferen, hoewel er af en toe herkenbare elementen in zullen zitten. De bronzen komen het best tot hun recht op plekken waar ze herkend zullen worden door zielen die bereid zijn te dolen in de wereld van de verbeelding. Mijn werk bevindt zich in particuliere collecties en instellingen.